“Heb ik dat weer?” dacht ik deze week. “Het is alsof de duivel ermee speelt.”

Herken je dat? Dat dingen jou net iets te vaak overkomen? Te vaak om als toevalligheid te worden weggezet? Eigenlijk durf je er niet goed over te praten met anderen, bang dat ze je als bijgelovig bestempelen.

Deze week wandelde ik met mijn man in de omgeving van Tilligte. In een open veld zagen we in de verte een tafel met bank. “Wat een timing,” zeiden we nog tegen elkaar, “we zijn net aan pauze toe.” Maar precies op dat moment, op rechts, gingen twee andere mensen in dezelfde richting. En ja hoor: te laat.

Gevolg? Bankje bezet.

En dat gebeurt mij nou altijd. Als ik een pauze wil tijdens mijn wandelingen, eindig ik meestal op een boomstam of steen. Lege bankjes kom ik zelden tegen. Ja, als ik wil doorlopen, dan wel, dan kom ik overal lege bankjes tegen.

Of je nu gelooft in toeval of niet, het soort toevalligheid als mijn bankjesdebacle leende zich uitstekend voor een experiment met gedragspatronen.

We liepen dus naar het bankje dat bezet werd door andere mensen. “Wat kan ik deze keer anders doen?” vroeg ik me af. “Normaal gesproken zou ik doorlopen,” maar dan zou mij weer hetzelfde overkomen, want tja, toeval. Vervolgens zou ik dus op die steen of boomstam eindigen.

Toen besefte ik iets anders. Tijdens mijn wandelingen ga ik contact met vreemden het liefste uit de weg. Waarom? Ik vermijd doorgaans oppervlakkige praatjes. Daar zitten allerlei gedachten achter. Ik weet niet eens waar ze vandaan komen, of dat ik ze mezelf wijsmaakte en of er ├╝berhaupt een kern van waarheid inzit.

Daarom, om mijn eigen patroon te doorbreken, ging ik een stap buiten mijn comfortzone. Ik besloot deze keer om bij die twee mensen te gaan zitten. Ik maakte een praatje met ze en we liepen na tien minuten verder.

En de rest van de wandeling? De rest van de wandeling hadden we nog twee rustmomenten. De bankjes die tegenkwamen waren vrij. Toeval?

Hoe zit het met jou? Welk terugkerend ‘heb-ik-dat-weer’-patroon wil jij doorbreken? Door jezelf op een speelse manier uit te dagen, met alledaagse situaties waar je altijd in lijkt te belanden, doe je positieve ervaringen op.

Hoe vaker je positieve ervaringen opdoet door met kleine stapjes uit je comfortzone te gaan, hoe makkelijker je ingrijpendere veranderingen aandurft.

Veranderen hoeft niet groots en meeslepend te zijn. Het kan speels en in kleine stappen. Op een manier die bij jou past.